No. 110 Zaterdag 20 Augustus 1887. J. Iffi, C. POT, Publicatie a. ONZE KINDEREN. PEUILLETOH. OM HET GELD. Dit blad verschijnt eiken Zaterdag. Prijs per 3 maanden, franco per post 65 cents. Voor het buitenland 90 cents. Ingezonden stukken, enz. wordsn uiterlijk op DONDERDAG AVOND ingewacht aan het bureau D Th ol en of vóór DON DERDAGMIDDAG bij onzen medewerker te lerseke. UITGEVER; T H O i E N. Advertentiën van 1 tot 4 regels 40 cents; iedere regel meer 10 cents; groote letters naar plaatsruimte. Elke advertentie, 3 maal ter plaatsing opgegevenwordt slechts 2 maal in rekening ge bracht. BEKENDMAKING. Burgemeester en Wethouders van Tholen, brengen ter kennis van belanghebbenden, dat bij de heden, i ingevolge artikel 7 van het plan der Gcldleeniug ten behoeve dezer gemeente plaats gehad hebbende loting, zijn uitgeloot de obligatiën no. 3 en no. 72. Tholcn, den 15 Augustus 1887. ])e Burgemeester voornoemd C. J. DE VULDER VAN NOORDEN. Be Wethouder M. G. vak STAPELE. De Burgemeester der gemeenlt Tholen brengt bij deze tor kennis vr.n de Ingezetenen, dat bij hemontvangen en aan der Ontvanger der Directe Belastingen ter invordering is verzonden, het kohier voor de belasting op het personeel en het kohier «o het patentrecht beide over het le kwartaal voor het dienstjaar IS'%8, met nitnoodl,-ring wiri iegelijk vricn zulks aangaat, om na bekoment kennisgeving van zijnen aanslag, ten spoedigste het door hem ver schuldigde te kwyten, met herinnering tevens, dat de bezwaren, welke dienaangaande mochten bestaan, binnen drie maanden na beden behooren te worden ingediend, Tholen den 19 Augustus 1887. Be Burgemeester voornoemd C. J. DE V. V. NOORDEN. VERKIEZING. Vervolg. Wij hebben reed? opgemerkt, dat gelukkig weinig ouders hun kroost opzettelijk tot het kwade opleiden maar toch gebeuren er nog ge noeg dwaze, ergerlijke, afkeurenswaardige din gen.^ Zoo zijn er o.a. twee spreekwoorden, die bewijzen, dat de volks consciëntie het met de waarheid en met het mijn en dijn niet zoo nauw neemt. Ik heb wel tetvs een vader of moeder zonder otnwegen aan hunne kinderen hooren verklaren: „Een leugen om bestwil is geen ,J Rüf zonde." Dat is al een Keel d>raze stelling, want moeders werken het in de hand door hun k aangezien verreweg d-j meeste leugens oin „best- wil" worden uitgesproken, zouden er ai heel weinig leugen zonde Dat is te duidelijk ooj er veel woörJc, .0- gebruiken. Nog gevaarlijker want diefstal wordt als een der verachtelijksl<s ondeugden beschouwd is het spreekwoord: „Wis in den wijngaard werkt mag van de druiven plukken." Reeds in de vorige eeuw trok een onzer beste schrij vers daartegen te velde, «naar nog altijd is er zijn woorden of daden. Een vader zal bijv. zijn spruiten leeren„Cij rnoogt niet vloeken" maar als een vau die spruiten toevallig kort daarna eens erg ondeugend is volgen een paar krachtige vloeken met of zonder verdere straf. Wat zoo'n vermanig veel helpen zal. Of men leert: „Gij moogt niet liegen". Maar als er bijv. iemand komt om papa te spreken, iemand die op 't oogenblik ongelegen komt dan geeft papa zonder blikken of blozen de boodschap mee: „zeg maar dal ik niet thuis ben". Snoeplust is een leelijk gebrek, maar vele r hun kna pen of meifje: lruk in het zakgeld te steken. Zoo zou er nog heel wat aan te halen zijn, alle zoogenaamde kleinigheden, maar in de op voeding mop' inen niets als een kleinigheid be schouwen. Een eikel is ook groot, maar er komt toch een reusachtige boom uit voort. Een vader of moeder moet er naar streven te kunnen zeggen, heb je dat of dat kwaad ooit van mij gezien of gehoord. Zij moeten er naar streven een zoo volmaakt mogelijk voorbeeld te al te veel van overgebleven. Er zijn bijv. nog zijn, want vergeet niet, dut in de eerste levens- dienstboden, die niemand een halven cent zou- jaren de kinderen geen ander hebben om zich ontvreemden, maar die toch met weinig i naar te richten, en zij richten er zich ook naar. den Burgemeester en Weihouders der Gemeente Yerseke brengen ter openbare kennis, dat de verkiezing voor één lid van de Provinciale Staten, noodig tengevolge van het overlijden van Jhr. JL. de Jongealhier zal plaals hebben op Woensdag den 24 Augustus 18S7, tusschen des morgens 9 en des namiddags 5 uren in het Gemeentehuis dat de oproepingsbrieven daartoe den 13 Augustus jl. bij de kiezers zijn be zorgd en dat de kiezer, die geen biljet ontvangen of het zijne mocht verloren hebben, een ander kan bekomen ter Secretarie der gemeente op den gewonen tijd, waarop zy geopend is. Gedaan te Yerseke den 15 Augustus 1887. Burgemeester en Wethouders voornoemd, D. KOELEMAN. Be Secretaris D. SPRUIT. gewetensbezwaar ongevraagd het overschot van een maaltijd of iets dergelijks bij hun ouders thuisbrengen. De ouders aanvaarden het zonder verwijt, want zij hebben van hunne ouders ge leerd, dat daar zooveel kwaad niet insteekt, ge lijk zij het weer aan hunne kinderen hebcn in geprent. Dergelijke dingen gebeuren verba zend veel, zoowel oude. grooten nis kleinen. Het is zelfs een van de meest ingekankerde In de schooljaren zien zij ook anderen hande len en n! nemen zij dan al iets kwaads over dan zullen zij toch weten, dat het kwaad is en hun geweten zal spreken. Het goede voorbeeld thuis is een tegenwicht voor het verkeerde vnn hunne makkers. Er is dan toch één plaats waar de lucht niet verpest is en de gezonde atmospheer thuis zal de bedorvene op straat althans ten deele onschadelijk maken. Dc ge- B -- wnci-.1'iuv I IJ a. iii.sr.iu. tl ge >reken in de maatschappij, die ik hier alleen volgen van de huiselijke opvoeding blijven voort- fpr cnrnke» 11 renn nm,V I i_ i c 18) Novelle. Slot. De oude heer Ekbart plaatste zich voor zijn dochter. Beide, de grijsaard en de jonge vrouw waren doodsbleek, het stormde en bonsde ge weldig in beider harten. De baud die er be stond tusschen haar eD hem en dengene, die thans den trap beklom, was zoo nauw, en toch was er niets dan bittere vijandschap hier boven en daar beneden. Frans klopte en bleef, toer. de oude heer Ekhart opendeed, als door den bliksem getroffen, op den drempel staan. Zijn gelaat werd asch- vaal, zijn ingezonken oogen flikkerden van wre vel en woede. //Ah," riep hij gloeiend van toorn, „ah, nu begrijp ik alles! van deze zijde kwam dus de aanklacht." Hij trad nader en pakte den ouden heer met ruwe hand bij den arm. ter sprake breng, omdat de ouders er vaak voor hunne kinderen geen sebeim van maken. Maar ook in dingen;' die men wèl als kwaad beschouwt, gaat men soms, niet met opzet, maar onnadenkend zijn kinderen voor. Men geeft in het bijzijn van kindeven veel te weinig acht op „Vader," sprak bij, „ik verzoek u mij eenige j uitlegging van die zonderlinge zaak te willen geven. Die vrouw s een krankzinnige, die gij j zonder eenig rt.'t u gesticht hebt gehaald. De oude he kalm en antwoordde slechts: „Wat htiA 1. gr. met bet woord aan klacht".' Een tandengeknars was het antwoord. Voor hein was geen redding meer, dat zag hij maar al te goed, zijn toorn grensde aan waanzin. „Gij volgt mij.' beval hij de jonge vrouw, „ik waarschuw j, va.Ar; Gij hebt het recht niet een man vr. i-x - .- .uw te scheiden!" Hij wilde Aima's grijpen, maar de oude heer Ekhart tr .d hem op gebiedenden toon in den weg. „Verlaat de?- kamer. Anna!" zeide hij, en voegde dan, 'o ;.p. schoonzoon gewend er bij „Uw spel is verloren Fransvan welke aan-! klacht spreekt uij: Mijn dochter blijft bij mij totdat in al lui '.luistere helderheid is gekomen ik verbied u verd w mijn huis te betreden, i Tussckeu ons zul het. gerecht- beslissen. Hij schelde eD beval op ijskouden toon aan den binnentredender. bediende, dat hij den heer werken tot in lengte van dagen. Een kind, man geworden, moet met heilige eerbied van zijne ouders kunnen gewagen. Zoo dikwijls men dit ondervindt, maakt het een hoogst aan gename» indruk op onze ziel. van Rossen moest uitlaten, en zeide tevens.dat hij in 't vervolg niet meer voor hem tehuis was. He bediende scheen in het eerst aan verstand verbijstering van zijn heer te denken, hij wei felde eenige oogenblik ken, maar toen Frans van Rossen zelf heenging, veranderde zijn schrik in een zichtbare vreugdetrek op zijn gelaat. Gluipert,dacht hij, „nu hebt ge uw loon ik kon u niet verdragen en geen onzer. Adeline zal alleen in de schemering. Wat waaide het buiten en hoe koud was liet, zij oeefde. Nog altijd ontbraken er berichten waar Eduard zich bevond. Haar vader was dezen dag weder uitgegaan om zoo mogelijk iets van hem te vernemen. Met welke berichten zou hij terug komen z Op eens hoorde zij lichte voetstappen op den trap. Adeline greep met beide handen de tafel vast, zij kon geen adem halen/haar gelaat had alle kleur verloren slechts éen kon zoo de trappen opvliegen, slechts éen klopte zoo aan de deur eD stond tegelijkertijd op den drempel. Het was Eduard. Zij zagen eikander sprakeloos aan, beiden ge-

Krantenbank Zeeland

Ierseksche en Thoolsche Courant | 1887 | | pagina 1